kara
1. kara/ mf( I , rarely A )n. (for 2. See p. 254, col. 3 ) (√ 1. kf ), a doer, maker, causer, doing, making, causing, producing ( esp. ifc. ; cf. duHKakara , BayaM-k° , sampat-k° , &c.; cf. Lat. cerus , ‘creator’), AV. xii, 2, 2 ; Mn. ; Pañcat. &c.