muKara a. [ muKaM muKavyApAraM kaTanaM rAti ra-ka Tv. cf. P. V. 2. 107 Vārt. also] 1 Talkative, garrulous, loquacious; muKarA KalvezA garBadAsI Ratn. 2. muKaratAvaso hi virAjate Ki. 5. 16 ; tadrUpavarRanAmuKara K. 189 ; Bk. 2. 54. 2 Noisy, making a continuous sound, tinkling, jingling (as an anklet &c.) staberamA muKaraSfM palakarziRaste R. 5. 72 ; aMtaHkUjanmuKaraSakuto yatra ramyo vanAMtaH U. 2. 25 , 20 ; Māl. 9. 5 ; muKaramaDIraM ( pb ) tyaja maYjIraM ripumiva kelizu lolaM Gīt. 5 ; Mk. 1. 35 ; toyotsargastAnitamuKaro mA sma BUH Me. 37. 3 Sounding, resonant or resounding with (usually at the end of comp. ); sTAne sTAne muKarakakuBo JAMkftErnirJarARAM U. 2. 14 ; maMqalImuKaraSiKare ( lata kuMje ) Gīt. 2 ; godavarImuKarakaMdaragiriH U. 1 ; R. 13. 40. 4 Expressive or indicative of. 5 Foul-mouthed, abusive, scurrilous. 6 Mocking, ridiculing. — raH 1 A crow. 2 A leader, the chief or principal person: yadi kAryavipattiH syAnmuKarastatra hanyate H. 1. 29. 3 A conch-shell. — rI The bit of a bridle.