Kiṇakiṇāyati [= kinkiṇāyati, denominative from kiṅkiṇi, small bell] to tinkle; also spelt kiṇikiṇāyati Ja III 315. See also kilikilāyati and cf. Sanskrit kiṭikiṭāyati to grind (one's teeth) and Prākrit kiḍikiḍiya (chattering) Weber, Bhagavatī page 289; also BHS kaṭakaṭāyati Lal 251. See taṭataṭayati and note on gala.