Bhuttāvin (adjective) [bhutta + suffix °āvin, corresponding to Vedic °āyin] having eaten, one who has had a meal; nominative singular bhuttāvī Vin IV 82; Miln 15 (+ onīta-pattapāṇi); Pv-a 23 (+ pavārita); Pj II 58; instrumental bhuttāvinā Vin IV 82; genitive dative bhuttāvissa D II 195. Accusative bhuttāviṃ Vin I 213; Snp page 111 (+ onīta-pattapāṇiṃ); Ja V 170; nominative plural bhuttāvī Vin IV 81, and bhuttāvino S IV 289.