bhakkh + a
eat
eats; feeds upon
Bhakkhati [bhakṣ from bhaj, cf. Sanskrit bhakāṣati and bhakṣayati; Dhātup 17 and 537 explains by "adana"] to eat, to feed upon Pv II 2 5 (pubba-lohitaṃ); Dhp-a II 57 (vātaṃ). infinitive bhakkhituṃ Ja II 14. — causative bhakkheti in same meaning Ja IV 349 (preterit bhakkhesuṃ); cf. BHS bhakṣayati Divy 276.
(bhakkh + a), 吃,食。【過】 ~kkhi。【過分】 ~khita。【不】 ~khituṃ。
(pr, pr) eats, feeds upon Construction: bhakkha +