avayA
ava-√ yA ( perf. 3. pl. -yayuH ; p. gen. pl. -yAtA/m ) to go or come down, RV. i, 94, 12 and 168, 4 ; ( Ved. Inf. ava-yE/ ) to go away (opposed to upa-yE/ , ‘to come up’), RV. viii, 47, 12 ; ( aor. Subj. -yAsat ; Prec. 2. sg. -yAsisIzWAH [ cf. Pāṇ. iii, 1, 34 Comm. ]; aor. 1. sg. -ayAsizam ) to avert, appease, RV. iv, 1, 4 ; vi, 66, 5 ; VS. iii, 48.