Dvf cl. 1. P. Dva/rati ( Naigh. ii, 19 ; Dhātup. xxii, 41 ; perf. daDvAra Gr. ; aor. aDvArzIt , ib. ; 3. pl. Ā. a/DUrzata , RV. ; Prec. DvfzIzwa , Bhaṭṭ. ; Dvariz° Gr. ; fut. Dvarizyati , DvartA , ib. ) to bend, cause to fall, hurt, injure, RV. ; TS. : Caus. DvArayati Gr. : Intens. dADvaryate , Pāṇ. vii, 4, 30 , Kāś. : Desid. duDvUrzati and diDvarizati , Vop.
Dvf 1 P. ( Dvarati ) 1 To bend. 2 To kill.